အေမ (ဂ်ာနယ္ေက်ာ္ မမေလး)

အေမသည္ ေၿပာင္းလဲ၍ေနေလၿပီ။

http://ngenge47.blog.com/2010/06/17/
အေမသည္ ထိုင္ၿပဳေနသည္ဟူ၍မရွိ။ အိပ္ရာထဲတြင္ အၿမဲတေစ လွဲေနသည္။ အေမ့စိတ္တြင္း၌ မေၿပာႏိုင္ေအာင္ ရွုပ္ေထြးေနာက္က်ိလွ်က္ရွိေနသည္။ နားထဲသို႔ ၀င္လာေသာ အသံဗလံေတြလည္း ဒုကၡေပးသည္။
မ်က္စိတြင္ ၿမင္ရသည့္ အရာေတြကလည္း ဒုကၡေပးသည္။ အိပ္ရာထဲတြင္ မ်က္စိကို တအားမွိတ္လွ်က္ နားကိုလက္ႏွင့္ဖိပိတ္ထားကာ ရွုံ႕မဲ့ၾကံဳ႕ေကြးအိပ္ေနသည္။

” အေမ ထပါဦး၊ ေကာ္ဖီေသာက္ပါဦး ”

မ်က္စိကို အတင္းမွိတ္ထားသၿဖင့္ ရွုံ႕တြေနသည့္မ်က္ႏွာႏွင့္ပင္ ေမွးေမွးဖြင့္ၾကည့္သည္။ မ်က္လံုးမ်ားမွာ အလင္းေရာင္ကို မၿမင္သကဲ့သို႔ ေၾကာင္တက္တက္ေနသည္။ နားမ်ားတြင္ ပိတ္ထားေသာလက္မ်ားကို
ဆြဲကိုင္ဆန္႔လိုက္ေသာအခါ ေကြးထားသည့္ အကၤ်ီတစ္ေတာင္ဆစ္၌ ေခြ်းေတြ ရႊဲေနသည္။

” အေမ ထပါဦး၊ ေခြ်းေတြရႊဲလို႔ပါကလား ”

အေမသည္ အိပ္ရာက အထူမွ မေစာင့္ပဲ သူ႔ဟာသူ ေငါက္ကနဲထလိုက္သည္။

” အေမ ဒီမွာ ေကာ္ဖီ ”

အေမသည္ စိတ္ထဲက အေတာမသတ္ ေတြးေတာေနသည့္ အေၾကာင္းကိုေတြးေတာရင္း ေကာ္ဖီကို ေသာက္မွန္းမသိ ၿဖည္းၿဖည္းေႏွးေႏွး ေသာက္ေလသည္။

” အေမ အိပ္ခ်ည္းမေနပါနဲ႕၊ ထိုင္ၿပဳေနပါဦး။ ခုလို တစ္အိပ္ထဲအိပ္….. ”

အေမသည္ ေကာ္ဖီပန္းကန္ကိုယူလိုက္သည္ႏွင့္ လွဲခ်လိုက္သည္။ မ်က္စိကို တအားမွိတ္လွ်က္ နားမ်ားကို လက္ႏွစ္ဖက္ၿဖင့္ ၿပန္ပိတ္ထားသည္။

အေမ့ကို ေဖ်ာင္းဖ်လို႔မရ။ လင္ကိုသတ္မွာလား၊ သားသမီးေတြကိုသတ္မွာလား၊ အေမ့ကိုသတ္မွာလား မသိႏိုင္ေအာင္ၿဖစ္ကာ မေရမရာ ရွုပ္ေထြးပူပန္ေနေပသည္။ စိတ္ကူးထဲတြင္ ေရာက္ေနသည့္ ေဘးရန္ေတြကို
လြတ္ေၿမာက္ခ်မ္းသာေအာင္ ေရာက္တတ္ရာရာ ေတြးေတာၾကံစည္ေနသည္။
ထင္ရာၿမင္ရာေတြ ေတြးေတာေနေသာ ပ်ံ႕လြင့္ေနသည့္အာရုံကို ေႏွာင့္ယွက္မည့္ အရာ၀တၱဳမ်ားအား ဖယ္ရွားပစ္သည္။ ဘယ္အသံမွ မၾကားခ်င္၍ နားပိတ္ထားသည္။ ဘယ္အရာမွမၿမင္လို၍ မ်က္စိမွိတ္ထားသည္။ မ်က္ေမွာက္ထိေတြ႕ၿမင္ၾကား
သိရွိေနသည့္ အာရုံမ်ားႏွင့္ လြတ္ကြာေနေပ၏။
အေမ့စိတ္ထဲတြင္ “အစားမ်ားမ်ားစားရင္ လင္သားဒုကၡၿဖစ္မွာလား” ဟု ထင္ၿမင္လာလွ်င္ အစားကိုမစားပဲေနေလသည္။ အေမ့စိတ္ထဲတြင္ “စကားမ်ားေၿပာရင္ သားသမီးေတြမ်ား ဒုကၡၿဖစ္မွာလား…..  ” ဟု ထင္ၿမင္လာလွ်င္
စကားကို အရွင္းမေၿပာဘဲေနသည္။ တခါတရံ မ်က္စိထဲတြင္ ၿမင္လိုက္သည့္အရာကို အနက္အဓိပၸယ္ ေကာက္ယူသည္။ အေမ့စိတ္ထဲတြင္ ၾကားလိုက္ရ၊ ၿမင္လိုက္ရသည့္အထဲမွ စိုးရိမ္စရာမရွိေသာ အဓိပၸယ္ေတြဟု ေကာက္ယူထင္ၿမင္သြားလွ်င္
အိပ္ရာထဲတြင္ အသက္မရွဴပဲ ေအာင့္ထားသည္။

“အေမ အသက္ရွဴလိုက္ပါ အေမ ဒီလိုေအာင့္မေနပါနဲ႕၊ ရွဴပါအေမရယ္ ရွဴပါ ”

အေမသည္ အသက္ကိုအရွဴဘဲ တမင္ေအာင့္ေနသည္။ အသက္မရွဴႏိုင္ေအာင္ ပင္ပန္းၾကီးစြာ ေအာင့္ထားသည္။ အသက္ကို အတန္ၾကာၾကာ မရွဴဘဲ ခ်ဴပ္တည္း ေအာင့္ထားသည္။ ခံစားရေသာ မြန္းၾကပ္သည့္ ေ၀ဒနာႏွင့္ အေမ့မွာ
သူတၿပန္ ငါတၿပန္ၿဖစ္ေနေလသည္။ ရင္ထဲ၌ က်ပ္ဆို႔လြန္း၍ မခံမရပ္ႏိုင္ေအာင္ ၿဖစ္လာသၿဖင့္လည္း ရွဴလိုက္ခ်င္သည္။ သုိ႕ေသာ္ စိတ္ထဲတြင္ စြဲလမ္းထားေသာ အာရုံက မရွဴႏိုင္ေအာင္ ဆြဲခ်ဴပ္ညွစ္အစ္ထားသည္။ အေမသည္ မရွဴမိေအာင္
အတင္းေအာင့္ေနသည္။ အေမ၏ရင္ေခါင္းထဲမွ ” အင္း….. ” ဟူေသာ အသံၾကီးက်ယ္ေလာင္စြာ ၿမည္လာသည္။ ထိုအသံမွမရပ္ဘဲ တဆက္တည္း ေအာင့္ေအာင့္ၾကီး ၿမည္ထြက္ေနေသာ အသံၾကီးၿဖစ္သည္။

” အေမ ရွဴလိုက္ပါ ေမာမယ္ အေမ ရွဴပါ ”

အေမ့ကို တစာစာ၀ိုင္းေၿပာၾကသည္။  အေမ့ကို ကိုလွုပ္ၿပီး သတိေပးေနၾကရာ အေမ့တကိုယ္လံုး လွုပ္ယမ္းေနသည္။ အေမသည္ မခံမရပ္ႏိုင္သည့္ အဆံုးက်မွ အသက္ရွဴထုတ္လိုက္သည္။ အေမမွာ ေမာဟိုက္ေနေပသည္။
ဖုတ္လွိက္ဖုတ္လွုိက္ႏွင့္ အသက္ၿပန္ရွဴရင္း စံုမွိတ္ထားသည့္ မ်က္လံုးမ်ားဖြင့္လွန္ကာ တစံုတရာကို လိုက္ရွာၾကည့္ေနသည္။ ထို႕ေနာက္ မ်က္ေတာင္မ်ား တဖ်ပ္ဖ်ပ္ခတ္ကာ တစံုတရာကို စဥ္းစားေနသည္။

” သတိထားပါ အေမရယ္ စိတ္ေကာင္းေကာင္းထားပါ။ အေမ ေတြးတင္ေနသလို ဘယ္သူမွ ဘာမွမၿဖစ္ပါဘူး အေမရဲ႕။ ဒီလိုမလုပ္ပါနဲ႕ အေမသာ ပင္ပန္းတာေပါ့……”
” အေမ………ေသခ်င္ေသပါေစ”

အေမသည္ မ်က္စိမ်ား ၿပန္မွိတ္ကာ နားကိုလက္ႏွစ္ဖက္ၿဖင့္ပိတ္ကာ ႏွုတ္က တိုးတိုးေၿပာသည္။

(၂)

အေမသည္ ေၿပာင္းလဲ၍ လာၿပန္ၿပီ….
အေမသည္ တအိပ္တည္းအိပ္မေနေတာ့ေခ်။ အိပ္ရာထဲတြင္ တခ်ိန္လံုးလံုးအိပ္မေနေတာ့ဘဲ ထိုင္ထ သြားလာေနၿပန္ေပသည္။
အေမ၏ မ်က္စိမ်ားသည္ က်ီးကန္းေတာင္းေမွာက္ ၾကည့္တတ္လွ်က္ တစ္ေန႕တစ္ေန႕ ဘယ္ႏွစ္ခါဟု မေၿပာႏိုင္ေအာင္ ေအာင္ဆင္းလာလိုက္ အိမ္ေပၚတက္လိုက္ လုပ္ေနသည္။ ရုတ္တရက္ ေလွကားမွ
ေၿခသံမၾကား ဆင္းလာတတ္ၿပီး ဟိုလိုလိုဒီလိုလိုႏွင့္ ၿပန္တက္သြားၿပန္သည္။ ၿမိဳ႕ထဲတြင္ အေမ ေနမေကာင္းဘူးဟု သတင္းၿဖစ္ကာ လူအမ်ားလာေရာက္သတင္းေမးၿမန္းၾကသည္။
သတင္းေမးၿမန္းရန္ ေရာက္လာေသာသူမွာ အေမအလိုရွိသည့္သူၿဖစ္က ဘာမွမၿဖစ္သလို ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ စကားထိုင္ေၿပာၾကသည္။ လြန္ခဲ့သည့္ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာက အေၾကာင္းမ်ားပင္ စပ္မိလွ်င္ စီကာပတ္ကံုးၿပန္ေၿပာၿပသည္။
အေမသည္ အေမငယ္ရြယ္စဥ္ကအေၾကာင္းကုိပင္ မဟုတ္၊ အေမ၏ အေမငယ္စဥ္အခါက အေၾကာင္းမ်ားပင္ သတိတရၿပန္ေၿပာသည္။

” အေဒၚတို႔အေမဟာ ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက အင္မတန္ သနပ္ခါးၾကိဳက္တယ္။ တစ္ေန႔ေတာ့ အိမ္ကို သူခိုးလာခိုးတာ အေဒၚတို႔အေမက ၿမင္လိုက္လို႔ သူခိုး၊ သူခိုးလို႔ ၿခင္ေထာင္ထဲက ကုန္းေအာ္တာပဲ။ သူခိုးဖမ္းမိလို႕
ရုံးတင္စစ္ေတာ့ သူခိုးကလဲ အေဒၚတို႔အေမနဲ႕ အသိသက္ေသေတြစစ္ေဆးၿပီး သူခိုးကို အခ်ဴပ္ထဲၿပန္ေခၚသြားကာနီး ” လံုမရယ္ နင့္သနပ္ခါးတံုးေသတၱာ ဒီေလာက္ေတာင္ပဲ ႏွေၿမာသလား၊ ေအာ္လုိက္တာ တကယ္တည္း ငယ္သံမ်ားပါလို႔ ” တဲ့။
သူခိုးက အေဒၚတို႕အေမကို ေၿပာသြားသတဲ့ ”

သတင္းေမးလာေရာက္ၾကသည့္ ဧည့္သည္မ်ားက အေမေၿပာတာနားေထာင္ၿပီး ရယ္ေမာၾကသည္။ အေမက ေၿပာၿပီး ၿပံဳးေနသည္။ အေမသည္ စကားကို ညင္သာစြာ ေၿပာတတ္သည္။ မ်က္ႏွာ၌ ဣေၿႏၵအၿမဲရွိသည္။ အသြင္အၿပင္မ်ားမွာ
အလြန္တရာ ညက္ေညာသည္။ သိမ္ေမြ႕ႏူးညံ့သည္။ သိကၡာပ်က္ေလာက္ေအာင္ အမွားအယြင္း မေတြ႕ၾကရ။ ခါတိုင္းလိုပင္ ရယ္ေမာစရာရွိလွ်င္ သြားကေလးေပၚရုံေလာက္သာ ၿပံဳးသည္။ အရွက္အေၾကာက္ႏွင့္ စပ္ဆိုင္သည့္ မိန္းမပီသရမည္မွန္သမွ်
သတိလက္လြတ္ၿခင္းမရွိ။ အခါတိုင္းကဲ့သို႔ပင္ ေၿခမ်က္ေစ့မေပၚေအာင္ ထမီကို ရွည္ရွည္၀တ္ထားသည္။ မိန္းမပီပီထိုင္လွ်က္ အရင္အတုိင္း ေၿခေထာက္ကို လံုခ်ည္နားႏွင့္ ဆြဲဆံုးထိုင္သည္။ စိတ္က ေတာင္ေတာင္အီအီ တၿခားသုိ႕ေရာက္ေနေသာ္လည္း
မိန္းမတစ္ေယာက္ဟူ၍ အၿမဲထိန္းသိမ္းထားႏိုင္တုန္းပင္။

” မင္းတို႔အေမ စိတ္ေနာက္တာ မဟုတ္ပါဘူးကြယ္၊ ေနေကာင္းပါတယ္ ” သတင္းလာေမးသူမ်ား သူ႔ကြယ္ရာတြင္ ထင္ၿမင္ခ်က္ေပးကာ ၿပန္သြားၾကသည္။

အေမသည္ နံနက္လင္းလ၊ွ်င္ ဘုရား၀တ္မပ်က္၊ အခ်ိန္မွန္မွန္ထ ရွိခိုးသည္။ သံဃာေတာ္မ်ားကို ကိုယ္တုိင္ပင္ ဆြမ္းေလာင္းသည္။
အိမ္နဲ႕မနီးမေ၀း ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းမွ တံုးေခါက္သံၾကားရၿပီးေနာက္ သံဃာမ်ား ၿမိဳ႕ထဲသို႔ ဆြမ္းခံထြက္ၾကသည္။ အေမသည္ သကၠလပ္အကၤ်ီအညဳိထပ္၀တ္ကာ ပိုးလံုခ်ည္ရင့္ရင့္၀တ္ဆင္ၿပီး အိမ္ေပၚမွ ဆင္းလာသည္။ အိမ္၀တြင္ စားပြဲႏွင့္
တင္ထားေသာ ဆြမ္းဇလံုကိုကိုင္ပိုက္ၿပီး ဖိနပ္ခြ်တ္လွ်က္ ဆြမ္းထြက္ေလာင္းသည္။ ဘုန္းၾကီးေတြ လြန္သြားေသာအခါ ဆြမ္းဇလံုကို စားပြဲခံုေပၚ ၿပန္တင္ခဲ့ၿပီးေနာက္ ေစ်းဘက္သို႔ထြက္သြားေလသည္။
ေစ်းထဲက ” ေဒၚေဒၚ လာပါ ထိုင္ပါဦး ” ဟု ဆီး၍ ခရီးဦးၾကိဳ ေခၚငင္ၾကလွ်င္ ၀င္ထိုင္ၿပီး အာလာပသလႅာပစကားမ်ားကို ေခ်ေခ်ငံငံ ၿပန္ေၿပာသည္။ အေတာ္ကေလး စကားလက္ဆံုက်ၿပီးမွ ဆုိင္တြင္ရွိေသာ အဖုိးတန္ပိုးထည္မ်ားကို
စိတ္တိုင္းက် တဆင့္ၿပီးတဆင့္ ေရြးခ်ယ္ကာၿဖတ္ေစၿပီး အၾကြးယူလာခဲ့သည္။
အေမသည္ ဆိုင္က၀ယ္လာသမွ်ကို အိမ္သို႔မယူလာဘဲ သူေပးခ်င္သည့္သူကို သြား၍ေပးလိုက္သည္။ အေမေပးေသာပစၥည္းမ်ားကို အခ်ဳိ႕ကလည္း လာၿပန္ေပးၾကသည္။ အခ်ဳိ႕မွာလည္း ယူထားၾကသည္။
ေၾကြးဆပ္ရဖန္မ်ားလာမွ ဆိုင္မ်ားကို ေၾကြးမေပးရန္ လိုက္ပိတ္ထားရသည္။ အေမသည္ အေၾကြးယူမရေတာ့၍ အ၀တ္အထည္ေကာင္းမ်ားကို အမွတ္တမဲ့ေအာက္ကခံ၀တ္လွ်က္ အိမ္မွထြက္သြားကာ ေပးခ်င္သည့္သူကို ခြ်တ္၍ေပးခဲ့သည္။
အိမ္ၿပန္ေရာက္လွ်င္ အိပ္ရာထဲသို႔ ၀င္ေနေတာ့သည္။
အေမသည္ ေယာက္ယက္ခတ္လာေလသည္။ အာရုံအမ်ဳိးမ်ဳိး ေၿပာင္းလဲဆြဲေဆာင္ရာသို႔လိုက္ကာ ႏွေၿမာရမွန္းမသိၿဖစ္လာသည္။ ယခင္က ေၾကာက္သည့္စိတ္၊ လန္႔သည့္စိတ္ၿဖစ္ေနရာတြင္ ေပးခ်င္ကမ္းခ်င္စိတ္ပါ ၿဖစ္လာၿပန္ေပးသည္။

(၃)

တစ္ႏွစ္တာ၏ ဥတုသံုးပါးတြင္ မိုးဥတု၌သာ အေမ့ကို အိပ္ရာထဲ၌ တစ္မိုးတြင္းလံုး ေတြ႕ၿမင္ရသည္။ မုိးမွာ မၿပတ္မၿပတ္ သည္းထန္စြာရႊာသြန္း၍ ေလးလံထိုင္းမွုိင္းေနကာ အိမ္ၿပင္သို႔မထြက္ဘဲ အအိပ္အေနမ်ားေနေလသည္။ မိုးကုန္၍
ေဆာင္း၀င္လာသည္ႏွင့္ အေမမွာ သြက္လက္လွုပ္ရွားထၾကြ ေနေလသည္။
အေမသည္ ေန႔ခင္းေၾကာင္ေတာင္ ပိုးေစာင္ကေလးကိုၿခံဳကာ အိမ္ေပၚက ၿဖည္းညင္းစြာဆင္းလာသည္။ မုန္႔ေသတၱာႏွစ္ဘူးကို ထပ္ကာပိုက္လွ်က္ ေလွကားထစ္မ်ားကို တစ္ထစ္ၿပီးတစ္ထစ္ ၿဖည္းၿဖည္းေဆးေဆး ဆင္းလာသည္။
အေမမွာ အသက္ ၅၀ နီးေသာ္လည္း ရုပ္ရည္အင္မတန္တင္သည္။ အစားမမွန္၊ အအိပ္မမွန္ ကေပါက္ခ်ိအေပါက္ခ်ာၿဖစ္ေနလွ်က္ႏွင့္ ကေပါက္ခ်ိကေပါက္ခ်ာၿဖစ္မွန္းမသိႏိုင္ေအာင္ ေဆာင္ထားႏိုင္သည့္ စြမ္းအားရွိသည္။ ရုပ္လကၡဏာ
အမူအရာမ်ားမွာ နဂိုပင္ကိုဟန္အတိုင္းလိုလိုပင္။
ေလွကားေၿခရင္းက ရပ္လွ်က္အေမ့ကိုေစာင့္ဆုိင္းၿပီး ေမာ့ၾကည့္ေနရင္း အေမ၏တင့္တယ္ေသာ က်က္သေရကိုေတြ႕ၿမင္ရသည္။
ႏူးညံ့ၿဖဴဆြတ္ေသာ အသားအရည္၊ နီၿမန္းေသာ  ႏွုတ္ခမ္း၊ ေၿဖာင့္တန္းေသာႏွာတံ၊ ထက္ၿမက္စူးရွသည့္ မ်က္လံုး၊ ေထာင္ေထာင္ေမာင္းေမာင္း ၿမင့္မားေနသည့္ ကိုယ္လံုးကိုယ္ထည္တြင္ ပိုးအကၤ်ီ၊ ေယာလံုခ်ည္အသစ္စက္စက္ႏွင့္
ပိုးေစာင္အၿဖဴကို ရြရြကေလး ၿခံဳလြမ္းထားသည္မွာ အသက္အရြယ္ႏွင့္ မဟပ္မိေအာင္ အယဥ္ဆံုး၊ ဣေၿႏၵအရဆံုး၊ တင့္တယ္ခန္႕ညားလွပလွ်က္ရွိသည္။

” အေမ ဘယ္သြားမလို႕လဲ၊ ဘယ္ကုိတုန္း အေမရဲ႕ ”

ေလွကားရင္းမွေနလွ်က္ တိုင္ပြတ္လံုးဘုႏွစ္ခုကို လက္မ်ားၿဖင့္ လွမ္းကာထားေသာေၾကာင့္ အေမလည္း ရပ္တန္႕ေနသည္။

” ဒီမုန္႕ေသတၱာဘူးေတြကို ဘယ္ယူသြားမလို႔လဲ အေမရဲ႕ ”

သိခ်င္ေဇာေၾကာင့္ မုန္႔ေသတၱာဘူးမ်ားကို လွမ္းကိုင္လိုက္ရာ အေမသည္ အထိမခံဘဲ ပံုးမ်ားကို တင္းက်ပ္စြာပိုက္ထားရင္း ” ဖယ္စမ္းပါ အေမ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းသြားမလို႔ပါ ” ဟု ေၿပာေၿပာဆိုဆို လွမ္းဆင္းလိုက္သည္။

” အေမ အရင္ကလို အိပ္ရာထဲ အိပ္ေနတာက ေကာင္းပါေသးတယ္၊ ဟိုထြက္သြား ဒီထြက္သြားနဲ႕ မေကာင္းပါဘူး အေမရဲ႕။ ညေနမွ သြားပါေနာ္ ”

သမီးစကားကို အမက နားေထာင္ရရိုးမရွိေသာ မ်က္ႏွာမ်ဳိး တင္းတင္းထားကာ ေလွကားရင္းရွိ ထီစင္မွ ပုသိမ္ထီးကိုဆတ္ကနဲဆြဲယူၿပီး ” ဖြင့္လိုက္စမ္း ” ဟု ခိုင္းသည္။ အသံမွာ မိခင္၏အုပ္စိုးေသာအသံမ်ဳိးၿဖစ္၍ ထီးကိုဖြင့္ၿပီး ရိုရိုေသေသ လွမ္းေပးလုိက္ရသည္။
အေမသည္ တည္ၾကည္ေသာ ဣေၿႏၵၾကီးႏွင့္ ပုသိမ္ထီးကိုမိုးလွ်က္ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းသို႔ စိုက္စိုက္ စိုက္စိုက္ႏွင့္ထြက္သြားေလသည္။
ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းသို႔ အေမသြားလွ်င္ ေစာင္မတင္ဘဲ သြားရိုးသြားစဥ္ မရွိေပ။ လွဴဖြယ္၀တၱဳတစ္ခုမွမပါဘဲႏွင့္လည္းမသြားတတ္။ အ၀တ္အစားလည္း လဲဖယ္ၿပီးသြားတတ္သည္။ တၿခားသြားမည့္အစား ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းသြားတာကို
၀မ္းသာအားရၿဖစ္ရသည္။ အေမ့အတြက္ ေက်ာင္းကသာလွ်င္ ခ်မ္းသာရာ၊ ေအးၿငိမ္းရာ ၿဖစ္ေစႏိုင္မည္ဟု ေအာက္ေမ့မိသည္။
အေမသည္ အတန္ၾကာမွ ၿပန္ေရာက္လာသည္။ ” အေမ ဆရာေတာ္နဲ႕ ေတြ႕ခဲ့သလား ” ဟု ဆီးေမးၾကည့္သည္။ အေမသည္ စကားၿပန္မေၿပာဘဲ ထီးကိုသာလွမ္းေပးကာ အေပၚသို႔ တန္းတက္သြားသည္။ အေပၚမေရာက္ခင္
ေလွကားတစ္၀က္ေလာက္ ၿပန္လွည့္ဆင္းလာၿပန္သည္။

” အေမ ဘာလိုခ်င္သလဲ ဘာလုပ္မလို႕လဲ ”

အေမသည္ ဘာမွန္းမသိ စိုးရိမ္ပူပန္လွ်က္ ရွိၿပန္၏။ အေမ့ေခါင္းထဲ၌ လြတ္ရာလြတ္ေၾကာင္းကို ရွာေဖြၾကည့္သည္။ ဟိုဟိုဒီဒီ ေလွ်ာက္၍ၾကည့္ၿပီးေနာက္ ၿပန္တက္သြားေလသည္။ အေမသည္ ကုတင္ေပၚတြင္ ေၿခခ်ထိုင္ကာ ေငးငိုင္ေနသည္။ အ၀တ္အစားမ်ားကို လဲလွယ္ကာ ေၿခရင္းက ေသတၱာေပၚတြင္ ပံုတင္ထားသည္။

” အေမ ေဆးေသာက္ပါ ”

အေမလည္း ေဆးခြက္ကိုလွမ္းယူကာ မေသာက္ဘဲ ကိုင္ထားသည္။ အ၀တ္မ်ားကို သြားဆြဲေခါက္ရင္း ” ေသာက္ပါ အေမ ” ဟု လွမ္းေၿပာရသည္။ အေမမွာ ေဆးခြက္ကုိကိုင္ကာ ေငးေမာစဥ္းစားေနသည္။

ဆက္ရန္